Een reis door de geschiedenis van het allerliefste speelgoed ter wereld.
Scroll om te lezen↓
Kinderen speelden al duizenden jaren geleden met poppetjes van lappen, stro of klei. Opgravingen in Egypte en Griekenland onthulden kleine dierfiguren — de vroegste voorouders van de knuffel!
President Theodore "Teddy" Roosevelt weigerde tijdens een jacht een gewonde beer te schieten. Tekenaar Clifford Berryman maakte er een stripje van. Speelgoedmaker Morris Michtom zag het, maakte een stoffen beer en noemde hem Teddy's Bear. De teddybeer was geboren!
Tegelijkertijd ontwierp de Duitse naaister Margarete Steiff — die zelf in een rolstoel zat — een stoffen beertje. Ze stuurde het naar een speelgoedbeurs. Iemand bestelde er meteen 3.000 van! Het merk Steiff bestaat nog steeds.
Na de Eerste Wereldoorlog werden knuffels in fabrieken gemaakt met nieuwe machines. Steeds meer kinderen konden een knuffel krijgen. Wol, katoen en vilt werden de populairste materialen. Ook olifanten, konijnen en honden doken op!
Na de Tweede Wereldoorlog werd polyester vulling uitgevonden. Knuffels werden zo nog zachter en wasbaar. Plastic veiligheidsogen vervingen de gevaarlijke glazen knopen. Kinderpsycholoog Donald Winnicott noemde knuffels "transitional objects": ze helpen kinderen zich veilig voelen.
Elk jaar worden er honderden miljoenen knuffels verkocht. Van bekende karakters uit films tot zelfgemaakte haakknuffels (amigurumi uit Japan). Veel volwassenen bewaren hun knuffel nog — en dat is volkomen normaal! 🐻❤️
Als je een knuffel vasthoudt, maakt je lichaam het hormoon oxytocine aan — hetzelfde als bij een echte knuffel! Dat geeft een warm, veilig gevoel.
De grootste teddybeer ter wereld was 19,4 meter lang — groter dan een vierstorenhuis! Hij werd gebouwd in Mexico in 2019.
Steiff heeft in 120 jaar tijd meer dan 250 miljoen knuffels verkocht. Zijn ze allemaal op een rij gelegd, dan reiken ze bijna tot de maan!
Astronauten nemen soms kleine knuffels mee naar de ruimte als gravity indicator: ze hangen aan een touwtje en laten zo zien wanneer ze zwaartekrachtloos zijn.
Een ontwerper tekent de knuffel en maakt een patroon, net als een kleding-patroon.
De stof — vaak pluche of fleece — wordt precies uitgeknipt in alle onderdelen.
Alle stukken worden aan elkaar genaaid. Er blijft een kleine opening voor de vulling.
Zachte polyestervezel of wol wordt erin gestopt totdat de knuffel precies goed voelt.
Ogen, neus en mond worden vastgemaakt — veiligheidsogen klikken van achteren vast.
Een laatste stiksel sluit de opening. Dan nog een strikje of label — klaar!